Niemcy i nacjonaliści kontra Ślązacy?

- Część liderów TSKN ściga się z polskimi nacjonalistami w udowadnianiu Ślązakom, że nie mają prawa do swojej narodowości i swojego języka - uważa Piotr Długosz, lider Ruchu Autonomii Śląska na Opolszczyźnie. - Po prostu wyrażamy swoje obawy - odpiera lider Mniejszości Niemieckiej Norbert Rasch

"Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Niemców na Śląsku Opolskim w ostatnich miesiącach hucznie obchodziło 20-lecie swojego istnienia. Przypominano wtedy także o trudnych początkach, w tym o problemach z prawnym uznaniem organizacji mniejszości niemieckiej już w demokratycznej Polsce. Wydawać by się mogło, że takie doświadczenia powinny uwrażliwiać na podobne problemy, z jakimi ostatnie lata borykają się zwolennicy prawnego uznania istnienia narodowości śląskiej oraz śląskiego języka regionalnego. Tymczasem część liderów TSKN ściga się z polskimi nacjonalistami w udowadnianiu Ślązakom, że nie mają prawa do swojej narodowości i swojego języka" - pisze w liście otwartym Piotr Długosz.

I podkreśla, że kiedy kilka tygodni temu do laski marszałkowskiej trafił projekt ustawy o śląskim języku regionalnym, szef sejmowej komisji mniejszości narodowych i etnicznych skierował go do prac w podkomisji, co oznacza, że szanse, by dopisać w tej kadencji śląski do listy języków regionalnych są żadne.

<< więcej na gazeta.pl

Jest nas tylko 37 milionów

Polska straciła milion obywateli. To ci, którzy wyjechali po wstąpieniu do Unii za pracą i nie mają zamiaru wracać. Na emigracji radzą sobie lepiej niż w kraju. Nawet kryzys na Zachodzie nie spowodował masowych powrotów. Z danych GUS wynika, że wróciło 340 tys. osób.

Ponad milion Polaków, którzy wyjechali po 2004 roku, nie wróci już do kraju. Wielu z nich nawet w kryzysie świetnie radzi sobie za granicą – zakłada firmy, dokształca się, pnie do góry. Z drugiej strony nie widzą w Polsce zmian, które miałyby ich przyciągać do kraju. Demografowie wskazują: GUS powinien to uwzględnić i zrewidować informacje dotyczące liczby osób mieszkających w Polsce. Jest nas nie 38,2 mln, ale niespełna 37 mln.

– W Wielkiej Brytanii jestem od siedmiu lat – mówi „DGP” Sylwia Jońska. Najpierw wykonywała proste prace, sprzątała, była kelnerką, choć w kraju skończyła studia z rachunkowości. Zapisała się jednak do college’u, aby lepiej opanować angielski. – Po półtora roku dostałam pracę księgowej. Teraz pracuję w kolejnej firmie na lepszych warunkach – podkreśla.

W międzyczasie urodziła dziecko i do kraju już nie wróci. Widzi dla siebie lepszą przyszłość na Wyspach niż w Polsce. Planuje zakup własnego domu.

<< więcej na gazetaprawna.pl

Projekt Ślązak

Odgrodzą się murem. Mają dość imigrantów

Władze stanu Arizona będą zbierać fundusze na budowę muru na granicy USA z Meksykiem. W internecie właśnie ruszyła strona buildtheborderfence.com, na której można wpłacać pieniądze na ten cel.

Pomysł ustawodawców z Arizony wymierzony jest w opieszałość władz federalnych, które ich zdaniem wciąż nie rozwiązały problemu nielegalnej imigracji z Meksyku.

Do tej pory na granicy Stanów Zjednoczonych z Meksykiem, której łączna długości wynosi 3,2 tys. km, powstało 965 km barier utrudniających jej przekroczenie. Ustawodawcy z Arizony podkreślają, że w ich stanie w dalszym ciągu niezabezpieczonych jest ponad 130 km granicy.

Budowa muru granicznego nie jest tania. Z danych kongresowego Biura Rozliczeń Rządu (GAO) z 2009 r. wynika, że powstanie odcinka o długości ok. 1,6 km to wydatek rzędu 1-3 mln dol. Władze Arizony zamierzają obniżyć koszty, zatrudniając lokalnych podwykonawców, a nawet więźniów.

<< więcej na tvn24.pl

Emigranci, dajcie nam spokój!

Każdego lata tysiące Bułgarów, którzy wyjechali za granicę, powracają do kraju z nadzieją, że zobaczą tam starych przyjaciół. Ale dla tych ostatnich takie przymusowe spotkania po latach są drogą przez mękę, stwierdza ze zgryźliwym humorem pisarz Georgi Nikołow.

Nadchodzi lato, a wraz z nim nadciągają ludzie, których młodość przypadła na lata 80. minionego stulecia i którzy opuścili nasz kraj w początkach okresu transformacji. Prędzej czy później, także i do was zadzwoni któryś z nich. Najczęściej w takich sytuacjach w telefonie rozlega się drżący kobiecy głos: „Mała Ania przyjechała z Iowy i koniecznie chce się spotkać. Co, nie pamiętasz jej? Ależ to ta Ania, która w ostatniej klasie podstawówki rozmazała swoją kanapkę na moim szkolnym fartuszku…”.

No i wówczas, choćbyście nawet przegapili ten dramat sprzed czterdziestu lat, próbujecie przywołać twarz małej Anii z głębin pamięci, która waha się między kilkoma dziewczynkami z warkoczykami, aby wreszcie zupełnie pogubić się wśród tej gromady pryszczatych podlotków w niebieskich chińskich bluzach. Ale mała Ania tak łatwo tej sprawy nie odpuści; wydzwania uporczywie do całego łańcuszka utraconych szkolnych kolegów, znajomych z dzielnicy, ze studiów i jakichś ponurych typów spotkanych na zakrapianej imprezie przed ćwierćwieczem. Wy wymazaliście ich wszystkich z pamięci. Ale mała Ania – nie. Ona myślała o tych wszystkich niemożliwych facetach i laskach w długie zimowe wieczory w Chicago; a potem cierpliwie odświeżała wspomnienia z nimi związane w Iowa, gdzie w końcu znalazła sobie robotę przy kukurydzy.

<< więcej na presseurop.eu

Znikną tablice z polskimi nazwami ulic na Litwie

Na Wileńszczyźnie dozwolone są wyłącznie napisy w języku państwowym. Nazwy ulic w języku polskim muszą zniknąć w ciągu miesiąca - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny Litwy (LVAT)

Zgodnie z wyrokiem dwujęzyczne napisy powinny zniknąć z ośmiu miejscowości, m.in. z Mejszagoły - wsi, którą w marcu odwiedził prezydent Komorowski. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że nazwy ulic muszą być zgodne z ustawą o języku państwowym oraz dekretem regulującym przyznawanie nazw ulicom, budynkom i inny publicznym obiektom. - Nazwa ulicy musi być podana w języku państwowym (litewskim) - orzekł sąd. Zwrócił też uwagę, że krajowe ustawodawstwo jest w tej kwestii jednoznaczne. Żadna społeczność etniczna nie może traktować nazw ulic jako swoich znaków informacyjnych.

Poniedziałkowy wyrok odrzuca skargę Samorządu Rejonu Wileńskiego na decyzję Wileńskiego Okręgowego Sądu Administracyjnego z listopada zeszłego roku. Decyzja LVAT jest nieodwołalna i nie podlega apelacji.

<< więcej na gazeta.pl

Amnestia dla imigrantów

„Prawo pobytu dla 28 000 nielegalnych imigrantów”, obwieszcza De Standaard. Dokładnie dwa lata po wprowadzeniu w Belgii nowych przepisów w sprawie przyjmowania obcokrajowców nielegalni poprzednio imigranci skorzystali z nowych kryteriów, „bez których ich status najprawdopodobniej nie zostałby uregulowany”, zauważa brukselski dziennik. Imigranci, którzy pracowali przez co najmniej dwa i pół roku lub mieszkali w Belgii przez co najmniej pięć lat, mogą teraz starać się o prawo pobytu.

<< więcej na presseurop.eu